تپش

کوچه ی تداعی گر فریدون:

بی تو مهتاب شبی باز از آن گوچه گذشتم

                         همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

                                          شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم    

                                                                شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه ی جانم گل یاد تو درخشید

                                         عطر صد خاطره پیچید

                                                                       گل صد خاطره خندید

یادم آمد که با هم ازآن کوچه گذشتیم

                  پر گشودیم و درآن خلوت دلخواسته گشتیم

                                         ساعتی بر لب آن جوی نشستیم  

                                         تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت   

                                                                       من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف و شب آرام

                بخت خندان و زمان رام   

                         خوشه ی ماه فروریخته درآب

                            شاخه ها دست براورده به مهتاب

                                        شب و صحرا وگل وسنگ

                                                     همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آمد تو به من گفتی ازین عشق حذرکن

                 لحظه ای چند برین آب نظر کن

                                آب آیینه ی عشق گذرانست   

                                       تو که امروز نگاهت به نگاهی نگرانست

                                                       باش فردا که دلت با دگرانست 

                                                       تا فراموش کنی چندی ازین شهر سفر کن

با تو گفتم حذر از عشق؟

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو؟هرگز نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

                      چون کبوتر لب بام تو نشستم

                                          تو به من سنگ زدی  

                                                    من نرمیدم،نگسستم

                                            باز گفتم که تو صیادی من آهوی دشتم

                                                        تا به دام تو درافتم،همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم...!

اشگی از شاخه فرو ریخت

               مرغ شب ناله ی تلخی زد و بگریخت

                                                  اشک در چشم تو لرزید

                                                                       ماه بر عشق تو خندید 

یادم آمد که  دگر از تو جوابی نشنیدم

                             پای در دامن اندوه کشیدم  

                                                   نگسستم نرمیدم      

رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم

                                       نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

                                                             نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم     

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!؟